H πόλη του φωτός σε αντιδιαστολή με τον χαρακτηρισμό της έχει και… σκοτεινή πλευρά που δικαιολογείται από τους μυστηριώδεις αστικούς θρύλους, κάποιοι από τους οποίους χρονολογούνται από το Μεσαίωνα.

Το φάντασμα της Όπερας Garnier

Στη δύση του 19ου αιώνα, οι κάτοικοι του Παρισιού είναι ανάστατοι εξαιτίας μιας φήμης πως στη διάσημη Όπερα Palais Garnier ζει μια αλλόκοσμη ύπαρξη. Ανεξιχνίαστοι θάνατοι, η απώλεια αντικειμένων και περίεργα περιστατικά, όπως η πτώση ενός πολυελαίου πάνω σε θεατή εντείνουν το μυστήριο. Και κάπως έτσι δημιουργείται ο θρύλος του Φαντάσματος της Όπερας. Σύμφωνα με αυτόν, ένας νεαρός πιανίστας ονόματι Ernest, μετά από μια πυρκαγιά στο Ωδείο της οδού Le Peletier, που του στοίχισε τη ζωή της αγαπημένης του και το πρόσωπό του που κάηκε, βρήκε καταφύγιο στην Opera Garnier και δε βγήκε από εκεί σε όλη τη διάρκεια της ζωής του. Εκεί στα υπόγεια της Όπερας αφιερώθηκε στην τέχνη του και στη δημιουργία ενός ύμνου στον έρωτα και στο θάνατο. Λέγεται πως το πτώμα του δε βρέθηκε ποτέ. Το 1910 ο συγγραφέας Gaston Leroux με το διάσημο βιβλίο του «Το φάντασμα της όπερας» κάνει γνωστή την ιστορία. Κατά μία έννοια το μυστήριο ακόμη πλανάται μέσα στη θρυλική Όπερα, ενώ στην πόρτα του θυρωρείου νούμερο 5 γράφει πως είναι ρεζερβέ για…το φάντασμα της Όπερας!

Η δολοφονία της Laetitia Tourreaux στο μετρό

Ένα μυστήριο έγκλημα ταράζει την παρισινή κοινωνία στις 16 Μαΐου του 1937. Η Laetitia Tourreaux, μια νεαρή εργάτρια μπαίνει στο μετρό και στην επόμενη στάση, σε λιγότερο από 90 δεύτερα, βρίσκεται μ’ ένα μαχαίρι καρφωμένο στο λαιμό της. Αφήνοντας την τελευταία της πνοή στο ασθενοφόρο, άφησε αναπάντητο και το μυστήριο για το ποιος πρόλαβε μέσα σε μια μόνο στάση να τη δολοφονήσει και να διαφύγει χωρίς να τον δει κανείς.  Η σωρεία ανακρίσεων δεν έδωσε φως στην υπόθεση μέχρι που ανακαλύφθηκε πως η Laetitia υπήρξε ενεργό μέλος της La Cagoule, μιας εξτρεμιστικής δεξιάς οργάνωσης, χωρίς ωστόσο να λυθεί η μυστήρια δολοφονία. Εικοσιπέντε χρόνια μετά, τον Ιούνιο του 1962, εμφανίζεται ένα ανώνυμο γράμμα από έναν άνδρα, ο οποίος ομολογούσε ότι σκότωσε τη νεαρή κοπέλα τυφλωμένος από ζήλεια και έρωτα.  

Ο κροκόδειλος που βολτάρει στους υπονόμους του Παρισιού

Το Μάρτιο του 1984, στο ύψος της Pont Neuf, οι εργάτες του δήμου, αντικρίζουν στους υπονόμους έναν κροκόδειλο του Νείλου, μήκους σχεδόν ενός μέτρου, να κόβει βόλτες. Αν και οι γενναίοι εργάτες κατάφεραν να τον πιάσουν, να τον μεταφέρουν στον κοντινό ζωολογικό κήπο του Παρισιού και στη συνέχεια στη Βρετάνη, εντούτοις ο θρύλος συνέχισε να κάνει λόγο για τον μυστηριώδη κροκόδειλο που παραφυλάει στους υπονόμους του Σηκουάνα. Για την ιστορία, ο κροκόδειλος είναι γένους θηλυκού, της έδωσαν το όνομα Ελεονώρα και πλέον έχει φτάσει σχεδόν τα τρία μέτρα μήκος. Ζει σ’ ένα ενυδρείο της Βρετάνης, το οποίο έχει φτιαχτεί έτσι ώστε να θυμίζει υπόνομο του Παρισιού.

Ο θρύλος της κεντρικής πύλης της Notre-Dame

Τον 13o αιώνα, ένας νέος και φιλόδοξος σιδεράς, ονόματι Biscornet ανέλαβε να σκαλίσει τα αραβουργήματα στις πόρτες της Notre-Dame. Το έργο ήταν δύσκολο, γι’ αυτό και ο θρύλος λέει πως για να τα καταφέρει ζήτησε τη βοήθεια του διαβόλου με αντάλλαγμα την ψυχή του. Όταν οι πόρτες τοποθετήθηκαν στην εκκλησία, ήταν πραγματικά κομψοτεχνήματα, ωστόσο, την μέρα των εγκαινίων του καθεδρικού ναού το 1345, κανείς δεν μπορούσε να τις ανοίξει και ο Biscornet εξαφανίστηκε μυστηριωδώς. Ονομάστηκαν «οι πύλες του διαβόλου», εξαιτίας της υποτιθέμενης συμφωνίας του Biscornet. Οι πόρτες, τελικά, άνοιξαν τον 19^ο αιώνα, όταν ένας άλλος σιδεράς έκανε τις απαραίτητες τροποποιήσεις. Τα αραβουργήματα της Notre-Dame είναι από τα πιο εντυπωσιακά μεταλλικά έργα του Μεσαίωνα. Οι συγκολλήσεις τους είναι τόσες πολλές και καλά εκτελεσμένες που είναι αδύνατο να προσδιοριστεί ο αριθμός τους. Ακόμη και σήμερα η πραγματοποίηση αυτού του εκπληκτικού έργου παραμένει μυστήριο.

Ο κουρέας και ο αρτοποιός του Île de la Cité

Στα τέλη του 14ου αιώνα, οι κρεατόπιτες του αρτοποιού της rue des Marmousets είχαν γίνει ανάρπαστες, χάρη στη μυστική συνταγή τους. Αυτή δεν ήταν άλλη από μια συμφωνία που είχαν κάνει μεταξύ τους ένας αρτοποιός και ένας κουρέας. Στη γωνία δύο δρόμων που διαγράφηκαν κατά την κατασκευή του Hôtel-Dieu de Paris, ο κουρέας έκοβε το λαιμό πελατών του (κυρίως φτωχών φοιτητών και αθώων περαστικών), τεμάχιζε τα πτώματα και τα έστελνε απευθείας στον αρτοποιό, μέσω μιας καταπακτής που συνέδεε τη μια επιχείρηση με την άλλη. Στη συνέχεια, ο μάγειρας έψηνε το ανθρώπινο κρέας σε πίτες διαφορετικών γεύσεων και μεγεθών. Το καλομελετημένο έγκλημα αποκαλύφθηκε το 1387, όταν ο σκύλος ενός εκ των θυμάτων άρχισε να γαυγίζει δυνατά για μέρες μπροστά από την πόρτα του αρτοποιείου, τραβώντας την προσοχή. Τελικά οι δύο εγκληματίες καήκαν ζωντανοί, ελέω οργής του πλήθους και τα καταστήματά τους κατεδαφίστηκαν. Το οικόπεδο που ήταν το αρτοποιείο σήμερα χρησιμοποιείται ως γκαράζ για την αστυνομία του Παρισιού. Αυτός ο θρύλος είναι από τους πιο διάσημους του Παρισιού και ενέπνευσε το μιούζικαλ Sweeney Todd.

Αλλά οι θρύλοι στο Παρίσι, δεν τελειώνουν εδώ…

À bientôt

The content on this blog is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.

Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αντιγραφή ή τροποποίηση του περιεχομένου χωρίς τη συγκατάθεσή μου.