Μια Ελληνίδα στο Παρίσι

Θυμάσαι πώς ένιωσες τη στιγμή που ένα όνειρό σου έγινε πραγματικότητα; Το δικό μου όνειρο πραγματοποιήθηκε πριν 5 χρόνια περίπου αλλά θυμάμαι κάθε δευτερόλεπτο εκείνης της στιγμής, κάθε συναίσθημα μου, σαν να ήταν μόλις χτες! Ο ημερολογιακός δείκτης βρισκόταν στον Ιανουάριο του 2011, όταν μια Ελληνίδα προσγειώθηκε στην πόλη του φωτός και μαζί της προσγειώθηκαν 2 βαλίτσες γεμάτες ρούχα αλλά προπάντων όνειρα!

Ποτέ πριν δεν είχα επισκεφτεί το Παρίσι, μονάχα νοερά μέσα από τα τραγούδια της Edith Piaf και του Jacques Brel, μέσα από την καθημερινότητα της Amélie, μέσα από τους εμπνευσμένους διαλόγους της Céline και του Jesse πριν το ηλιοβασίλεμα, ή τις βόλτες στο Παρισινό παρελθόν τα μεσάνυχτα στο Παρίσι του Woody Allen.

paris-polina-paraskevopoulou-for-my-parisienne-walkways-rights-reserved

Το όχημα μου ήταν το πρόγραμμα Erasmus κατά τη διάρκεια των μεταπτυχιακών μου σπουδών στην Αθήνα που έμελλε να είναι μόνο η αρχή της μόνιμης διαμονής μου στο Παρίσι. Όταν αφήνεις για πρώτη φορά το σπίτι σου, την πόλη σου, τη χώρα σου, το δίχτυ ασφαλείας σου, φωλιάζουν μέσα σου δύο συναισθήματα αντικρουόμενα αλλά εξίσου έντονα. Φόβος για το άγνωστο και ταυτόχρονα τεράστια περιέργεια για να το ανακαλύψεις. Η περιέργεια, αυτή η κινητήριος δύναμη να ζήσεις το διαφορετικό, να μάθεις τα πάντα για κάτι που δεν ξέρεις τίποτα.

paris-photo-by-my-parisienne-walkways-blog-18

Εκείνη τη μέρα που έφτασα στη Γαλλική πρωτεύουσα, είχε ένα κρύο τσουχτερό (δύσκολη πρώτη γνωριμία με Ελληνίδα!) που συνεχίστηκε για όλο τον υπόλοιπο μήνα και τις πρώτες δυο μέρες, μέχρι να τακτοποιήσω τα βασικά στο νέο μου σπίτι, δεν αντίκρυσα τον Πύργο του Άιφελ, ούτε την Παναγία των Παρισίων, ούτε την Μονμάρτρη. Τα κινηματογραφικά Παριζιάνικα καρέ περίμεναν στωικά στο μυαλό μου μέχρι τη μεγάλη στιγμή που θα τα έβλεπα για πρώτη φορά, αλλά όχι ως τουρίστρια.  Στα χρόνια που ακολούθησαν τα αντίκρυσα πολλές φορές αλλά δεν υπήρχε ούτε μία που να μην κοντοσταθώ μπροστά στον Πύργο να τον θαυμάσω την ώρα που τα εκατομμύρια λαμπάκια του αναβοσβήνουν ή να μην παρασυρθώ από την θέα του Παρισιού στα σκαλιά της Sacre Coeur στην Μονμάρτρη.

Paris by Polina Paraskevopoulou-Allrightsreserved

Όσο περνούσε ο καιρός, αισθανόμουν όλο και πιο έντονα αυτό που είχα νιώσει από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στο Παρίσι. Η αίσθηση πως μπροστά μου απλώνονται απεριόριστες δυνατότητες, αμέτρητες εμπειρίες, υπέροχες διαφορετικές εικόνες και μυρωδιές, νέες συνήθειες, μια εντελώς καινούρια ζωή.

Μετά από 5 χρόνια, μπορώ να πω με σιγουριά πως με όλα τα καλά αλλά και τα άσχημα που έζησα στο Παρίσι, αυτή η πόλη με άλλαξε για πάντα! Είναι το δεύτερο σπίτι μου, το σπίτι που, πολύ σοφά, επέλεξα εγώ για μένα.

Paris by Polina Paraskevopoulou-For My Parisienne Walkways Blog-Allrightsreserved

You can read this article in English at Greek City Times

All photos by My Parisienne Walkways

Creative Commons LicenseThe content on this blog is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 Unported License.
Δεν επιτρέπεται η αναδημοσίευση, αντιγραφή ή τροποποίηση του περιεχομένου χωρίς τη συγκατάθεσή μου.
Advertisements

4 Comments

Add yours →

  1. Καλημέρα! Πραγματικά πολύ όμορφες οι φωτογραφίες σου! Θυμάμαι νεαρή, όταν είχα βρεθεί σε αυτή την μαγευτική πόλη, είχα πει στις φίλες μου, ότι είναι ένα μέρος στο οποίο θα μπορούσα να ζήσω για πάντα!
    Σου εύχομαι, όπως ακριβώς και με το Παρίσι, να πραγματοποιείς πάντα τα όνειρα και τις επιθυμίες σου!

  2. Οταν διαβαζω τα αρθρα σου ειναι σαν να περιδιαβαινω και εγω σ’αυτους τους δρομους, ταξιδευοντας μαζι σου!
    Αληθεια τα γαλλικα σου φανηκαν ευκολα? Εγω, ενω καταλαβαινω ανετα αυτα που διαβαζω στη γαλλικη γλωσσα, (την οποια δεν κατεχω και ιδιαιτερα), οταν ακουω ακριβως τα ιδια πραγματα, αντιμετωπιζω προβληματα.
    Ειναι κατι που με αποθαρυνει να συνεχισω την εκμαθιση της, και ενω μου αρεσει πολυ, πιανω τον ευατο μου να το αναβαλει συνεχως.

    • Καλά τώρα είδα το σχόλιο! Κάλλιο αργά παρά ποτέ!

      Ναταλία, όταν πήγα Παρίσι, με τόσα Delf και Dalf, δεν μπορούσα να ορθώσω λέξη. Αλλά με τα πολλά, με την τριβή στην καθημερινότητα, κάτι έγινε. Δυστυχώς οι λέξεις στα Γαλλικά δεν διαβάζονται όπως γράφονται και επίσης οι Γάλλοι έχουν ιδιαίτερη προφορά, αυτή είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία. Αλλά είναι τόσο όμορφη γλώσσα, μπορείς να της κακιώσεις; Εγώ όχι, κι ας με ταλαιπωρεί ακόμη η διαβολεμένη!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: